หากถามถึงเสน่ห์สำคัญที่ยังทำให้อาจารย์เป็นที่จดจำถึงทุกวันนี้ ก็คงหนีไม่พ้นความเป็นครูผู้ให้ที่มีเต็มเปี่ยมหัวใจ

อาจารย์อยากเป็นครูตั้งแต่เด็ก สมัยเรียนมัธยมที่อเมริกาก็มักเข้าร้านของขายกระจุกกระจิก และมุมหนึ่งที่ต้องแวะเวียนไปเสมอ คือโซนหนังสือสำหรับเด็ก

“ตอนนั้นได้เห็นหนังสือลักษณะพิเศษที่เรียกว่า Pop-up ซึ่งไม่เคยเห็นมาก่อนเลย พอเปิดแต่ละหน้า ก็จะเห็นภาพเป็น 3 มิติ เช่นภาพปราสาทก็จะมีปราสาทยอดแหลมโผล่ขึ้นมา เล่มแรกที่ซื้อมาคือแจ็คผู้ฆ่ายักษ์”

ภายหลังยิ่งได้เห็นพ่อแม่ฝรั่งอ่านหนังสือก่อนนอนให้ลูกฟัง ลูกๆ ดูมีความสุข กลายเป็นแรงบันดาลใจให้อาจารย์อยากเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยสร้างความสุขให้แก่ครอบครัวบ้าง จึงตัดสินใจเลือกเรียนวิชาอนุบาล เพราะอยากให้เด็กไทยมีหนังสืออ่านที่เป็นกึ่งของเล่นสวยๆ แปลกๆ เหมือนเด็กฝรั่ง

อาจารย์กลับเมืองไทยพร้อมหนังสือนิทานมากมาย บวกกับของแถมอย่าง เทคนิคการเล่านิทานให้ตื่นเต้นเร้าใจ ช่วงแรกอาจารย์เริ่มสอนเด็กเล็กที่มูลนิธิพีระยานุเคราะห์ ซึ่งเป็นสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้า แล้วก็ย้ายไปสอนโรงเรียนอัสสัมชัญคอนแวนต์ สอนได้ 4 ปี ก็ลาออกมาเป็นแม่บ้าน เพราะอยากมีเวลาให้กับลูกมากที่สุด

“ก่อนจะลาออกจากครู รู้สึกใจหาย เป็นความผูกพันกับเด็ก เขาจะรอวันรุ่งขึ้นว่าครูจะเอาหนังสืออะไรมา คิดถึงเด็กนักเรียนก็เลยเริ่มเขียนหนังสือ สามีก็ให้กำลังใจว่าการเขียนหนังสือจะสอนเด็กได้กว้างขวางกว่าถ้าหนังสือแพร่หลาย”

เล่มแรกที่เขียนคือ ‘เด็กดี’ เป็นหนังสือเกี่ยวกับกิจวัตรประจำวันของเด็ก เช่นสอนให้เด็กช่วยตัวเอง ช่วยพ่อแม่ทำงาน ช่วยครูทำงาน ช่วยเพื่อนฝูง และช่วยสังคม

“ข้อมูลที่นำมาเขียนได้จากการสอนหนังสือและการเลี้ยงลูก คืออยากให้ลูกเป็นเด็กดีก็อยากให้เด็กอื่นดีด้วย การเขียนเรื่องให้เด็กติดใจขึ้นอยู่กับเทคนิคการถ่ายทอด ผสมผสานกันระหว่างถ้อยคำรูปแบบและรูปภาพ เพื่อให้เด็กสนุกและรับหนังสือมาเป็นเพื่อน ตรงนี้ต้องอาศัยประสบการณ์ คิดว่าการเป็นครูและแม่อาจทำให้ง่ายขึ้นอีกนิดนึง แต่ก็ยังเป็นเรื่องยากอยู่”